Bəzən elə filmlər ortaya çıxır ki, kino tənqidçiləri onları şah əsər adlandırır, amma adi tamaşaçı həmin ekran işinə tamamilə soyuq yanaşır. Belə filmlər adətən ya həddindən artıq simvolik olur, ya ağır tempdə inkişaf edir, ya da rejissorun ideyaları geniş auditoriya üçün “çətin həzm olunan” görünür. Maraqlıdır ki, illər keçdikcə bəzi bu cür filmlər kult statusu qazanır və sonradan yenidən qiymətləndirilir.

“Ad Astra” (2019) – kosmosda sakit və ağır səyahət

2019-cu ildə çəkilən “Ad Astra” filmində Bred Pitt kosmosa təhlükəli missiyaya yollanan astronavtı canlandırır. Film vizual baxımdan yüksək qiymətləndirildi, xüsusilə kosmik səhnələrin estetikası və emosional atmosferi tənqidçilərin diqqətini çəkdi.

Bununla belə, tamaşaçıların böyük hissəsi ekran işini “həddindən artıq ləng” və “emosiyasız” hesab etdi. Bir çox insan klassik elmi-fantastika macərası gözləsə də, qarşılarına daha çox daxili psixoloji dram çıxdı. Rotten Tomatoes platformasında film tənqidçilərdən yüksək faiz toplasa da, tamaşaçı rəyləri xeyli zəif oldu.

“King Kong” (2005) – möhtəşəm effektlər, amma uzun metraj

Piter Ceksonun 2005-ci ildə çəkdiyi “King Kong” filmi texniki baxımdan dövrünün ən güclü layihələrindən biri sayılırdı. Rejissor klassik hekayəni retro atmosfer və müasir vizual effektlərlə yenidən təqdim etmişdi.

Kino tənqidçiləri filmdəki detalları, dekorasiyaları və emosional tonu yüksək qiymətləndirsələr də, bir çox tamaşaçı filmin üç saatdan çox davam etməsindən narazı qaldı. Xüsusilə hadisələrin yavaş inkişaf etməsi və bəzi səhnələrin uzadılmış görünməsi auditoriyanın səbrini sınadı.

“Noah” (2014) – dini mövzu ətrafında mübahisələr

Darren Aronofskinin çəkdiyi “Noah” filmi Bibliya motivləri əsasında qurulmuşdu. Rejissor hekayəyə fərqli yanaşdığı üçün film bəzi ölkələrdə ciddi tənqid olundu, hətta nümayişinə qadağa qoyulan yerlər də oldu.

Tənqidçilər ekran işindəki vizual dili, aktyor oyunlarını və fərqli interpretasiyanı maraqlı hesab edirdilər. Rassel Krounun performansı xüsusi qeyd olunurdu. Tamaşaçıların bir hissəsi isə filmin dini mətnlərdən çox uzaqlaşdığını düşünürdü.

“The Witch” (2015) – qorxu janrına fərqli baxış

Robert Eggersin debüt filmi olan “The Witch” sonradan müasir qorxu kinosunun ən maraqlı nümunələrindən biri hesab edildi. Hadisələr XVII əsrdə Amerikaya köçmüş puritan ailəsinin ətrafında cərəyan edir.

Film klassik “jump scare” qorxularından çox psixoloji atmosferə və dini fanatizm mövzusuna fokuslandığı üçün bəzi izləyicilərin gözləntilərini qarşılamadı. Buna baxmayaraq, kino ekspertləri Eggersin vizual üslubunu və gərgin atmosfer qurmaq bacarığını yüksək qiymətləndirdi. Hətta Stiven Kinq də filmi tərifləmişdi.

“The Blair Witch Project” (1999) – hamının qəbul etmədiyi eksperiment

1999-cu ildə yayımlanan “The Blair Witch Project” qorxu janrında inqilabi layihələrdən biri hesab olunur. Film “found footage” və ya psevdosənədli üslubda çəkilmişdi.

Bu yanaşma sonradan onlarla filmdə istifadə olunsa da, ilk yayımlandığı dövrdə bir çox tamaşaçı titrəyən kamera görüntülərini və qeyri-adi təqdimatı bəyənməmişdi. Buna baxmayaraq, film az büdcə ilə böyük kommersiya uğuru qazandı və müasir qorxu filmlərinə ciddi təsir göstərdi.

“Charlie and the Chocolate Factory” (2005) – Burtonun qəribə dünyası

Tim Burtonun 2005-ci ildə çəkdiyi “Charlie and the Chocolate Factory” filmi vizual baxımdan rəngarəng və eksperimental görünüşü ilə seçilirdi. Conni Deppin Willy Wonka obrazı isə ən çox müzakirə olunan məqamlardan biri oldu.

Tənqidçilər filmin orijinal kitaba yaxınlığını və vizual stilini bəyənsələr də, bəzi tamaşaçılar Burtonun qeyri-adi atmosferini həddindən artıq qəribə hesab etdilər. Xüsusilə klassik versiyanı sevənlər yeni interpretasiyanı qəbul etməkdə çətinlik çəkirdilər. https://daylinews-az.com/tenqidcilerin-sevdiyi-tamasacilarin-ise-beyenmediyi-filmler/